Kobiety zawierzenia, świadome swojej misji

Opublikowano przez DN w dniu 16 marca 202616 marca 2026

Spotkanie Dzielnych Niewiast w Zabrzu, które miało miejsce 14 marca, rozpoczęło się od zawiązania wspólnoty i wspólnej modlitwy Koronką  do Bożego Miłosierdzia w intencji Dzielnych Niewiast oraz osobistych intencji każdej z uczestniczek. Wysłuchałyśmy konferencji wygłoszonej przez o. dr Kazimierza Zdziebko OMI – oblata, misjonarza  Maryi Niepokalanej. Konferencja otwierała cykl wielkopostnych konferencji rekolekcyjnych, a zarazem doskonale wpisywała się w treści rozważane przez nas w bieżącym roku formacyjnym: „Kobiety zawierzenia, świadome swojej misji.”

Zostałyśmy zaproszone do spojrzenia na historię własnego życia w świetle Bożej miłości i zbawienia. Każda z nas niesie w sercu swoją drogę, pełną radości, zranień, nadziei i pytań. W perspektywie wiary odkrywamy jednak, że żadna z tych historii nie jest przypadkowa. Bóg w swojej miłosiernej miłości wchodzi w nasze doświadczenia, uzdrawia to, co zranione, i prowadzi nas ku pełni życia. Nasza historia staje się miejscem spotkania z Bogiem, tak jak też było w przypadku Maryi.

Maryja – szczególny wzór kobiecości – kobieta słuchająca Boga, ufająca Mu i odpowiadająca swoim „tak” –  „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa!” /Łk 1,38/

Jej postawa pokazuje, że prawdziwa siła kobiety rodzi się z zawierzenia. Maryja najpierw słucha słowa Boga, rozważa je w sercu, a następnie podejmuje działanie. Jej życie jest drogą harmonii między kontemplacją a czynem, między słuchaniem Boga a gotowością do służby dla potrzebujących. Maryja to niewiasta słuchania, decyzji i działania, a więc aktywnie uczestnicząca w Bożych planach zbawienia; niewiasta nieustannie wielbiąca Boga: „Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy… bo wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny, a Jego imię jest święte.” /Łk 1,46-47.49/

Ta droga staje się również zaproszeniem dla każdej z nas. Postawa zawierzenia uczy nas oddawania Bogu naszych planów, lęków i pragnień. Słuchanie Boga wymaga ciszy serca, otwartości i pokory.

Z kolei działanie jest owocem spotkania z Nim, czerpania z bogactwa płynącego z Jego bliskości – konkretną odpowiedzią miłości w codzienności: w rodzinie, pracy, relacjach i w świecie.

Misja kobiety w świecie polega na wnoszeniu w rzeczywistość wrażliwości, troski i życia. Kobiecość ma niezwykłą zdolność dostrzegania człowieka, chronienia tego, co kruche, oraz budowania przestrzeni dobra i nadziei. To powołanie realizuje się często w prostych, codziennych gestach, które stają się znakiem Bożej obecności.

Jezus mówi jednak również: „Posyłam was jak owce między wilki” /Mt 10,16/. Te słowa przypominają, że świat nie zawsze przyjmuje wartości Ewangelii. Kobieca delikatność, łagodność i wrażliwość mogą spotkać się z obojętnością, a nawet z wrogością. „Wilki” symbolizują rzeczywistość, która bywa agresywna, zimna i pozbawiona miłości.

Paradoks Ewangelii polega jednak na tym, że to właśnie łagodność, dobroć i cichość mają moc przemieniania świata. Kobieta, która czerpie swoją siłę z Boga, nie traci swojej delikatności, przeciwnie, staje się ona źródłem prawdziwej odwagi. Jej łagodność nie jest słabością, ale świadectwem miłości silniejszej niż zło.

Konferencja była więc zachętą do odkrywania na nowo własnej tożsamości i misji: do życia w zawierzeniu Bogu, do słuchania Jego głosu oraz do odważnego wnoszenia w świat światła, które rodzi się z Ewangelii. Stała się też inspiracją do głębszej refleksji.

Najistotniejszym momentem sobotniego wydarzenia była część duchowa. Podczas adoracji Najświętszego Sakramentu rozważałyśmy przymioty Matki Bożej – niewiasty, którą pragniemy naśladować i oddawałyśmy Bogu nasze serca, by przemieniał je zgodnie z Jego wolą. Spotkanie zwieńczyła Eucharystia, będąca źródłem jedności naszego kobiecego grona z Chrystusem i umocnienia nas w wierze.

W trakcie spotkania był także czas przerwy przy pysznym poczęstunku, który stał się okazją do swobodnych rozmów, bliższego poznania się i budowania kobiecych więzi.

Całość odbywała się w życzliwej, ciepłej atmosferze. Czułyśmy prawdziwą bliskość wspólnoty oraz delikatny powiew Ducha Świętego i duchową obecność Maryi.