Biblijny i współczesny ideał

Warto podjąć ten temat, wobec ataków na kobietę i jej macierzyństwo we współczesnym świecie.

Dzielne kobiety pragną świadomie przeżywać swoje życie, rozumieć co się w nich dzieje, wiedzieć jak dokonywać życiowych wyborów, zadbać o własne wewnętrzne granice, emocjonalne, intelektualne, duchowe; zwłaszcza te ostatnie, bo to one najbardziej uczą nas odpowiedzialności, stawania w prawdzie przed Bogiem i powierzanie Jemu siebie w momencie kryzysów i buntów. Im bardziej nasze działanie nie jest związane z rozumem i wolą, tym bardziej nasze życie staje się chaotyczne, podatne na pokusy.

 Kobiety dzielne potrafią żyć mentalnością dziecka  Bożego, odrzucając mentalność świata.

Poczucie zrównoważenia i pokoju serca rodzi się wtedy, kiedy nasze potrzeby zaspokajamy w stopniu umiarkowanym.

Pomiędzy nadmiarem i brakiem jest umiar, czyli wolność od pokus i walki.

W walce duchowej mniej ważne jest, to co czujemy  i to czego potrzebujemy, ale to co wybieramy  i co postanawiamy!

Warto przyjrzeć się życiu kobiety z „Poematu o dzielnej Niewieście” jako inspiracji do działań w naszym życiu.

„Ja jestem Drogą…”

            Poruszona pięknym opisem warsztatów i entuzjastycznymi opiniami uczestniczek wcześniejszych zajęć, postanowiłam zapisać się na spotkanie z p. Ewą Fus-Kubacką i p. Markiem Pasiecznym.

Temat brzmiał: „Przepasuje mocą swe biodra, umacnia swoje ramiona” Prz 31,17i był cytatem z Poematu o Dzielnej Niewieście (Prz 31,17).

            Wcześniej nie wiedziałam, że „biodra w Biblii są symbolem siły i witalności, a ich przepasanie oznacza gotowość do wyruszenia w drogę, do podjęcia działań, do stoczenia walki, która toczy się w naszym sercu, w naszym życiu duchowym”.

Walka duchowa… Wielokrotnie doświadczam tego, że we mnie ścierają się: moje wady, słabości, ułomności, czyli moja grzeszność i zło z tym, co doskonałe, ewangeliczne, dobre.

Na początku nowego roku formacyjnego we wspólnocie Dzielnych Niewiast znów wyruszam w drogę.

Świetnie uzupełniająca się temperamentem i iskrą porozumienia para trenerów prowadzących warsztaty pomogła mi uzmysłowić sobie parę ważnych rzeczy: nie mogę pozwolić się zaetykietować.

Często o mnie mówiono, że jestem pracowita. W szkole – nauczyciele chwalili wzorową uczennicę , w pracy – dyrekcja doceniała rzetelnego pracownika, w domu – mąż widział ugotowane, posprzątane, zrobione. I przylgnęło do mojej świadomości, że wtedy będę akceptowana, gdy na to zasłużę. Gdy wykonam zadania, zostanę pochwalona i będę kochana. Dlatego obraz Dzielnej Niewiasty ukazany w Starym Testamencie wywołał we mnie oburzenie. Czy tylko wykonana praca ma świadczyć o mojej wartości?

Bóg kocha mnie bezwarunkowo. Jestem Jego umiłowaną Córeczką i na Jego Miłość nie muszę zasługiwać. To On pierwszy mnie umiłował. „Utkał w lonie mej matki” (Ps 139,13) i zadbało moje zbawienie.

Ja mogę jedynie odpowiedzieć na Jego Miłość, dlatego „Chwalić należy niewiastę, co boi się Pana” (Prz 31,30).

Ta myśl pięknie rozwinięta przez Małgosię w konferencji wskazuje na źródło wartości Dzielnej Niewiasty. „Boi się”, tzn. liczy się, respektuje. Taka hierarchia wartości jest dla mnie budująca!

Jezus mówi: „Jeśli kto mnie miłuje, będzie zachowywał moją naukę”(J 14,23).
 
Uczucia można wychowywać.

Ponieważ uczucia trwają dłużej niż szybkie, chwilowe emocje, można je poddać refleksji. Mogę radzić sobie z nimi sama, ale skutek nie koniecznie będzie pozytywny.

Podany przez Ewę przykład dotykał też mojego doświadczenia: „Mąż się spóźnia z powrotem do domu, a ja już projektuję, że ktoś lub coś jest ważniejsze niż ja. Wraca, a w mojej głowie już jest gotowy atak i wyrzuty. Potem okazuje się, że spotkało go coś niemiłego…”

Co robi Dzielna Niewiasta?

Oddaje Bogu wszystko i „wznosi ręce do góry” w modlitwie.

To jest walka wewnętrzna człowieka, który czuje swoją słabość i prosi Stwórcę o ratunek, całkowicie zdając się na Niego (jak Mojżesz trzymający ręce podniesione do góry – Wj 17,11). Jedynie ta droga przyniesie Pokój sercu („Pokój mój daję wam” – J 14,27).
 
W zaspokajaniu potrzeb ważny jest umiar.

P. Ewa Fus-Kubacka uporządkowała naszą wiedzę nt. potrzeb człowieka. O piramidzie potrzeb Maslowa – słyszałyśmy. Na jej szczycie jest potrzeba samorealizacji. To Ja dążę do rozwoju, odkrywam swój potencjał.

Nie jest to jednak jedyne spojrzenie na to, bez czego trudno człowiekowi żyć. Dr nauk med. p. Elżbieta Sujak- polska psychiatra, neurolog i nauczycielka akademicka, wykładowczyni KUL-u – nie bała się mówić o potrzebie Boga, o ludzkim pragnieniu dostrzeżenia sensu egzystencji.

Ciekawym odkrycie dla mnie była myśl, że jedynie zaspokajanie wszelkich potrzeb w sposób umiarkowany, daje nam uczucie spokoju. A nawet lepszy jest niedosyt, na który się zgadzamy, niż nadmiar. Przejedzenie się nikomu przecież nie służy i lepiej jest nie dojeść niż zjeść za dużo.
 
            A teraz czas wyruszyć w drogę i przygotować się na wewnętrzne zmaganie z grzechem, pokusami i wpływem złego ducha. W naszych umysłach, sercach, wyobraźni i uczuciach będzie toczyła się walka duchowa. Jednak na tej drodze nie jesteśmy same.

Z sakramentów i modlitwy będziemy czerpać moc.